‘Mama, ik voel me dom…’

Mama, ik voel me dom

Ja, dat was ik toen ik een jaar of zeven was. Ik zat in het eerste leerjaar en dat ging moeizaam voor me. Het CLB raadde aan mij te laten testen, om te kijken op welk niveau mijn leerkennis zat. Hieruit bleek ik een achterstand te hebben van drie jaar, waardoor ik dus niet kon volgen in de klas. 

Mijn ouders hadden besloten me naar het tweede leerjaar te laten gaan, maar wel op voorwaarde dat ik drie keer per week, drie jaar lang avondlessen ging volgen om de achterstand in te halen. Het waren intense jaren; ik legde de lat veel te hoog en voelde voortdurend druk om niemand teleur te stellen.

Toen ik naar het vierde leerjaar zou gaan, werd voor me beslist dat ik in het bijzonder onderwijs thuishoorde. Mijn zelfbeeld was al enorm beschadigd, dit was een extra slag in het gezicht. Het waren vreselijke jaren: ik voelde me abnormaal, lelijk en dom. Ik ging me steeds meer en meer afsluiten van mensen om me heen. Huilend thuiskomen was dagelijkse kost.

Ondanks alles bleef ik er voor gaan, want mijn oude schoolvriendjes leken wel normaal. Het lager onderwijs zat er op, op naar het middelbaar! Oh, wat was ik daar enthousiast over! Een nieuwe start! Het zoeken naar de juiste opleiding was een feest voor mij. Tot mijn moeder me vertelde dat ik enkel uit beroepsrichtingen kon kiezen. Ik volgde dan maar mijn vriendin, en ging schilderwerk & decoratie volgen.

De eerste twee jaren ging er een nieuwe wereld voor me open. Ik werd een tiener en had plezier met mijn nieuwe vriendinnen. Ik werd een strever en gaf alles wat ik kon, want ik wilde bewijzen aan mijn ouders dat ik het wél kon. Ik legde zoals gewoonlijk de lat weer extreem hoog. Maar het lukte me wel! Ik haalde goede cijfers, kon weer lachend naar school en was tevreden over mijn studierichting.

Tot de klas nieuwe leerlingen kreeg, toen begon de hel. Ik werd jarenlang gepest en verloor hierdoor mijn vriendinnen. Ik wou het niet meer en had geen fut meer om mezelf iedere dag op te peppen om naar school te gaan. Mijn spullen werden gepikt, eindwerken werden beklad,… Ja, ze hebben me klein gekregen. Ik besloot dan ook om vroegtijdig te stoppen met school. Ik had een getuigschrift en dacht, dit is voldoende voor me. Ik ga wel werken en dan ben ik hier weg!

Het zoeken naar een job begon en ik wist totaal niet wat ik zou gaan doen. De enige jobs die ik vast kreeg, waren onderbetaald en ondergewaardeerd. Ik voelde me nog steeds een mislukkeling.

Tot er een man in mijn leven kwam die in mij geloofde. Meer dan wie dan ook. Ik had altijd spijt gehad dat ik mijn middelbareschooldiploma niet had gehaald. Maar mijn vriend stond achter mij en moedigde mij aan om af te maken waar ik aan was begonnen. Ik ging deeltijds werken en deeltijds studeren, aan het TKO. Na twee jaar had ik eindelijk mijn diploma in handen. Wauw, ik voelde me opgelucht, het gaf me een kik en een boost!

Het begon zelfs te kriebelen om verder te studeren! Als jong meisje van 13 jaar keek ik er al naar uit om verder te kunnen studeren, en nu leek deze droom te gaan uitkomen. Ik zocht uit hoe ik toch mijn droom kon waarmaken. Ik besefte dat het niet eenvoudig zou worden aangezien mijn vriend en ik er alleen voor stonden, maar we gingen ervoor!

Ik mocht een toelatingsproef gaan doen op PXLMAD voor grafisch ontwerp. Mijn testresultaten waren niet zo fantastisch, maar mijn gesprek met de jury overtuigde hen om mij een kans te geven. Mijn gedrevenheid spatte eraf en dat zagen ze. Ik kan niet beschrijven wat ik voelde toen ik te horen kreeg dat ik geslaagd was voor de proef!

Nog vier jaar studeren, zouden we dat kunnen bolwerken? Nog steeds ben ik Jonathan eeuwig dankbaar, zonder hem zou het nooit haalbaar geweest zijn. De eerste twee jaren waren spannend en ik ging er vol tegenaan. Mijn punten waren uitstekend! Ik haalde betere resultaten dan mijn medestudenten die uit een ASO-richting kwamen. Wauw, ik kon het nauwelijks geloven maar dit is wat ik wou, en ik ging niet opgeven! Ondanks dat ons gezin uiteen viel, doordat mijn moeder haar geluk elders gevonden had. 

Toen werd mijn vader ernstig ziek. Mijn leven stortte in. Een hoger diploma behalen leek ineens zo zinloos. Ik deed zo veel moeite om mijn ouders trots te maken, maar ze zouden er niet zijn bij het afstuderen. Tussen het studeren door, zorgde ik voor mijn terminaal zieke vader. Iedere week ging ik mee naar Leuven, voor zijn behandelingen. Schoolwerk moest wijken, want mijn vader kwam voorop.

Tot hij in maart 2018, de strijd heeft verloren. Alles wat ik gedaan had, leek voor niks. Ik wou papa trots maken, zijn lach zien wanneer ik mijn diploma in handen zou nemen. Ik besloot ermee te stoppen, maar mijn vriend liet dit niet gebeuren. Ik begon aan mijn vierde en laatste jaar, met lood in m’n schoenen.

Mijn masterproject werd er eentje rond mijn vader. Dat was het minste wat ik kon doen. Mijn docenten stonden er niet achter, maar ik geloofde dat dit zou lukken. En het lukte ook; ik heb mijn Academisch masterdiploma als grafisch ontwerper behaald in de zomer van 2019. Ondanks dat het met veel pijn was, heb ik ervan genoten. Mijn vriend was erbij toen ik mijn diploma in handen kreeg. Mijn geluk kon niet meer op. Ik, met mijn dyslexie en dyscalculie en al mijn leerachterstand… ik had het toch maar gedaan!

Ik wil maar zeggen: als ik het kan, waarom jij niet? Wanneer je een doel voor ogen hebt, geef dan niet op tot je dat doel hebt bereikt. Je moet erin blijven geloven, anders lukt het niet. Doe wat je graag doet, volg je passie en ga ervoor!

studio-saqia-blog-verhaal-persoonlijk-story